نبش قبر
عزت بهمنی
برای سیروس رادمنش که از ارتفاع بلندتر بود
انگشت اشاره نداری
تا خـــانه ام
فاصله را نادیده بگیری.
جدی نمی گویمت از دور
تا حدس را شک بزنی
از اینکه ریسک کنی ایستادن و
بپاشی تقویم.
ایل از کینه
به سینه اش بغل میکند
ما میان تشبیه
کم آورده ایم
از تفنگ های برنــــو
تنها زنبق است
که شلیک می شود
احمقانه تر اینکه من
نشسته ام بر پیشانی ات گریه کنم.
دست به گیرنده ات نزن
همین روزها
از خودت پـــُرام می شود تازه.
به اصــرار از مچاله شدن پُرام
بگذار این دردِ دلواپس
از هـــر قاره ایی که خواست/بوَزَد
هـــوش از کله رفته
به باور رسیده خِنگ
بوهای نیمه راه
گـــواهی می دهند
از کباب شمشیر
غـــلاف را تازه کن«نــادر»
دره ها
پیدایت می کنند
شروع خـــوبی نیست
وقتی کلاغ به شانه ات قار بزنــد
اسب ات
لگــد به سُم
و روزِ رفته را
از صدای خودت/نشنوی
کـــه فراموش می رود.
متأسفم از خلاصه چشمهات
این کمدی هـــرچه بخندد
مردها به سواری کمتر
غارت ات می کنند.
| Design By : Night Melody |
آواره زنی با گیس های بریده ام
استcaptain black آغوش تو پر از
LinkDump
