برای دخترِ دروغ ام آذر

                                   

تقویم را از اطاق ات

ناشنیده بگیر

بوی برهنگی ات را

از اسب ها ورق بزن

در همسایگی باکره گی ات بسوز

برگونه ات که می رفت آتش آنچنان

چاقو بکش حـــالا

از مقیاس زنانگی ات

تا حرف های دیگر

کــــه«آذر» سوخته است از خودش.

 

 

اندامت را

شناسنامه و زایمان بلعیده

تختخواب و بـــرنج

یائسگی ات را خسته نمی کند

مرگ

داستانخانه توست

عبورِ از سوراخ ها و

منحنی حفره ات

که دامن پائیز

بالا می زند

تا روی لبخند و

نقطه های تفنگ ات

                        بشاشد.

 

 

من چقدر داستان بلدم،آذر

چشمهایت را ببند

خسته ام از دروغ.

 

نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم فروردین 1387ساعت 18:59 توسط عزت بهمنی| |