جنگ از قطار بیرون بود و شوالیه ها بر اسبانِ بیکار،سیگار می کشیدند.از چیزهای دورو ور تنها باد بود که زوزه می کشید و باران که بر اعصابِ مخاطبِ نابیدار می بارید.بیرونِ قطار،لــه لــه های مغروقِ اضطراب،در بالکن تابستان،یــخ می جَوید.دکتر ژیواگو ایستاد بر جسدِشاکــی،قطار منتشر شد یهو،متلاشی،و تنها شکل خاکستریِ پستانِ هشتاد سالگی تو،رنگِ خود را داشت و دکتــر کبریت کشید،جهان را سوخت،شعر تــه کشید از دوباره.مرگ از مقعدِ ابتذال بیرون افتاده بود وراه خودش رابه خرچنگ های مخفیٍ باطلاق هرگــز سپرده بود.قطار میرفت،من روزنامه را مچاله بودم.صفحه حوادث،در صندلیِ کنار،میپرید.