نبش قبر

ez5 — Mon, 09 Nov 2009 21:06:29 GMT

برای سامان سپنتای عزیزم که نگران است همیشه

ازلاک پشت ام

نمی پَرم پایین

تا خون دریاها را نریزم

خون برکه ها و تشت ها

من به جنگ گلادیاتورها می روم امروز

می ترسم در سپیدی خون لیموها

نامم را ننویسند بر کتف شتر

از غضروفِ گوش ات نگذرم

و تو بمیری روی ساعت ام

کــــــه اختیاری ندارم از کوک اش.

هیچ از من مپرس الان

هیچ از نامم

از اسب و تفنگ ام که پنهان کــرده ام

و آن اتفاق مجهول که از بَــــرش کردی

و از نام ها که از تو کنده ام بر بلوط.

شکار من از اشکف کوه ها پیدا نیست

از جزر و ماهی ها باید بریزم خون.

ez5 — Sat, 29 Aug 2009 10:50:18 GMT

انگیزه اول

کـــه آتش میزنم به درخت و عکس ام

عبورِ زیرِ سایه ات

از بی جسم و تن

به گور آمد و

بی حوادث

به گور آمــــــــــــد.

انگیزه دوم

کـــه آتش می گشایم به هر چــه

شتاب قدیمی ات بود

کـــه می رفتی

به فاصله ها از هم.

شهر بوی نارنج نمی داد

ما دو موش مهربان بودیم

کنار نرده های بی حساب

شعر از تنفس اسبان بخار می شد

و رودخانه ها از ما می گذشت

ما زیر روزنامه های باطل از هم بیشتر می شدیم

جهان کوچک مـــا

از پا در می آمـــد

و در مراتب مختلف

فکر صبح

از تلفن می ترساندمان

کسی نبود

پلمپ این تابوت باستانی را بشکند

و اینجاست

کـــه از ارتفاعاتِ به نفع

از هم آتش می کشیم

بـــه البته

اگر پرواز از پری بگذرد.

ez5 — Fri, 05 Jun 2009 14:19:18 GMT

به: سایه سیرجانی

شیشه ها را بکش بالا

تا بوی مناسب ترت را

عادت کنم به نقطه هر معلوم

تا فعلن ام را بنویسی و

بعضی جاهایم را

خط بزنی از دور

برای همه آنهایی

کـــه روی اسکله ایستاده اند

و مچ هایشان را

بـــه آرنج دریا سپرده اند

بنویس از حالا

از دور که میبینمشان

واز اینکه گیر افتاده ام/از تو.

برای هیچ کس انگار

مهم نیست از قرار معلوم

که می بری من را

به میدان سنگ و خمپاره،

من از تعفن اطراف/بیچاره ام

لطفن شیشه ها را بکش بالا.

تنفر جدی تر است

وقتی می بُـــری چوب ها را برای قاب/نجار

و سنگ می تراشی تو

مواظب انگشت هات باش،

یارو درست مثل تو افتاد توی خمره

یهو نیفتی به مستراح

که باز

بوی تو بهتر از

حجم فسیل ها

کـــه استعفا کرده اند من را

به لعنت و شک.

پشت سرم پیدا نیست

نه اسکله و

نه آدمها و

نه بوی ماهی شور

و تو تا کی میروی هی/همین طور

از معذرت های من بی هـــــوا

می زنی لگــــد

به تخم چپ ام

هم ندارم جرات

تا این اتوبان

که ما را خلاصه میکند هر دم

و تو میله های داغ را...

بنویس لطفن

چیزی در من را نمی بینم دیگر

لطفن بنویس اینها را

با امضاء مفتش شش انگشتی.

ez5 — Fri, 03 Apr 2009 08:35:18 GMT

سایت س پنج منتشر کرد

آغوش تو پرُ از Captain Black است

دانلود

آواره ی زنی با گیس های بریده ام

دانلود

ez5 — Sun, 22 Mar 2009 20:06:18 GMT

راههای همه مضطرب اند

به قاره ایی که در آن تلخی

به دریاچـــه ایی که سینه باستانی ات

از آن شیر می شوید.

هــــوای تو خیس چیدنِ بنفش است

از صدا و استخوانی کـــه می تراشی.

شهر

تمام شهر

شلوغ اتفاق ساده ی توست

تا به تاخیر بیفتی

در تخیل شوالیه ی مـــرده ات.

زیبا نبود

پیراهن ات

به رنگ اندلس نباشد بر بند

تا جان ندهی طناب های خسته تر از عکس.

هوای تو

تابستان را می برد به شباهت

به حس مچاله انگور.

عجیب خسته ام از تـــن

صبح به دنیا می آیم

نمی بینمت حتمــــا.

ez5 — Fri, 23 Jan 2009 17:50:18 GMT

دست کشیدن

به روزمرگیِ آلتمان

به وقت نیامده

گم شدن از این جـــزیره

تا پشت در پشت بسته بودنمان

از تخمدان هامان

افسانه می ریخت به خنـــده

تنها

از هیـــچِ نامشخص

بتاریخیدیم هــــر تازیانه.

بچه ها مربوط نبودند همیشه

شبیه تب

مطلبی بود از ذهن

کـــه می نوشتیم کـــوتاه،

خبر داده بودند

از سینه ی مادرانمان

که شیر میچکد از خــــون

ما شیر بودیم

جنگل

تحملِ این ننگ بود؟

ez5 — Tue, 16 Dec 2008 09:53:18 GMT

سریع از باکره گی

نقش بر زمین

روایت دروغ است

دخترانی که کبریت می کشند

مراتبِ درداند.

هـــر شاعر

ساعتِ چندم

بغل کله مناره ها

استخوان می تراشد

تــرانه های سه گانه بدست نمی آیند آسان

داستان از تلاش پنهانی است

کــه موقع زنبور

می دود از بلوغ

هیچ کس زیر آسمان

صورت نمی خراشد

چار چوب ها

اسکار از مراسمِ خــود داری اند.

ez5 — Wed, 29 Oct 2008 09:05:18 GMT

اما چنین نبود

جنین مرده از چشم ات نپرد بیرون

پــرید یونان

تکاملِ از منفعت

مُهمل از تناقض تو/نشت می کــرد

دست هایت را به من دادی

قبلا از احیانا/تولــدم

گوش نکرد دایــه سراسرِ شب

که من از توگفتم

نتیجه از لهستان

همین است تا صبح

که صفحه های گــرام را عوض کنی

دم به دم.

ez5 — Thu, 02 Oct 2008 19:45:18 GMT

زخمی کــه می کنم از نمک

همیشه چیزی می گذرد فی الفور

با دستی که تکان می خورد

با دستی که از سرم بر نمی دارد.

هیچ اهمیتی ندارد این حفــره

با پلنگ صورتی پُـــر شود

یا فاحشه ایی با مکیدن پستانک.

از صندوق پست هر روز

مهم تنها عکس تو است

کـــه خوابیده از خانـــه ایی در خطوط

کــه دودش از دودکش یک راست

به چشم مــن می رود لاجرم.

محدودیتی نیست این جذام

وقتی لبِ بی گناهش

به آسمان می برم چشم

چــه دیدنی دارد این

از پشت چای

بخاری که نمی نویسمش

تا بگویم از نبضی کـه

به فاصله نمی زند دیگر.

مورچه ها از کله ام بریده اند امان

ناف ام دورِ پای تو چه می کند؟

ez5 — Fri, 12 Sep 2008 07:44:18 GMT

برای سیروس رادمنش که از ارتفاع بلندتر بود

انگشت اشاره نداری

تا خـــانه ام

فاصله را نادیده بگیری.

جدی نمی گویمت از دور

تا حدس را شک بزنی

از اینکه ریسک کنی ایستادن و

بپاشی تقویم.

ایل از کینه

به سینه اش بغل میکند

ما میان تشبیه

کم آورده ایم

از تفنگ های برنــــو

تنها زنبق است

که شلیک می شود

احمقانه تر اینکه من

نشسته ام بر پیشانی ات گریه کنم.

دست به گیرنده ات نزن

همین روزها

از خودت پـــُرام می شود تازه.